Umieszczone pomiędzy prostymi cukrami (monosacharydami) i skrobiami (polisacharydami) są grupą węglowodanów, o których do niedawna nie słyszeliśmy zbyt wiele i większość ludzi nadal prawdopodobnie nie ma pojęcia, czym one są. Ale jeśli czytasz etykiety, możesz zobaczyć składniki na opakowaniach żywności, takie jak inulina i oligofruktoza, i prawdopodobnie będzie ich coraz więcej.
Prawdopodobnie zauważyłeś również słowo "prebiotyczny" wkradające się w słownictwo żywieniowe.
Co to jest oligosacharyd?
Oligosacharydy to węglowodany, które łączą razem 3-10 cukrów prostych. Są znalezione naturalnie, przynajmniej w małych ilościach, w wielu roślinach. Rośliny z dużymi ilościami oligosacharydów obejmują korzeń cykorii, z której ekstrahuje się większość komercyjnej inuliny i tak zwane topinambur (korzeń członka rodziny słoneczników). Występują również w cebuli (i reszcie "rodziny cebuli", w tym w porach i czosnku), roślinach strączkowych, pszenicy, szparagach, jicamie i innych pokarmach roślinnych. Szacuje się, że Amerykanie w Ameryce Północnej codziennie otrzymują około 1-3 gramów w swojej diecie, podczas gdy Europejczycy otrzymują od 3 do 10 gramów.
Większość oligosacharydów ma łagodny słodki smak i ma pewne inne cechy, takie jak odczucie w ustach, które nadają się do jedzenia, które wzbudziło zainteresowanie przemysłu spożywczego jako częściowy substytut tłuszczów i cukrów w niektórych środkach spożywczych, jak również ulepszoną teksturę.
Z tego powodu coraz więcej oligosacharydów w żywności jest wytwarzanych syntetycznie.
Ostatnio zainteresowano się również oligosacharydami ze środowiska żywieniowego, ponieważ ma ono ważną cechę: ludzki układ trawienny ma trudności z rozkładaniem wielu z tych węglowodanów.
Prawie 90% unika trawienia w jelicie cienkim i dociera do jelita grubego, gdzie spełnia inną funkcję: prebiotyczną.
Czym jest prebiotyk?
Prebiotyk to rodzaj dziwnego terminu, całkiem niedawno wymyślonego w odniesieniu do składników żywności, które wspierają wzrost niektórych rodzajów bakterii w jelicie grubym (jelita grubego). Początkowo sądzono, że oligosacharydy były głównymi prebiotykami, ale okazało się, że odporna skrobia i fermentowalne włókna również zasilają te bakterie. Uczymy się teraz, że w jelicie grubym ma miejsce cały inny układ trawienny, który ma istotny wpływ na resztę ciała.
Korzyści zdrowotne
Bakterie, które odżywiają się fermentującym węglowodanem, wytwarzają wiele korzystnych substancji, w tym krótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (SCFA) i niektóre witaminy z grupy B. Ponadto istnieją pewne dowody na to, że mogą one promować dalszą absorpcję niektórych składników mineralnych, które uciekły z jelita cienkiego, w tym wapnia i magnezu.
SCFA prawdopodobnie zapewniają wiele korzyści, zarówno lokalnie w okrężnicy, jak iw pozostałej części ciała, chociaż badania w tej dziedzinie są całkiem nowe. W szczególności, maślan otrzymał uwagę, ponieważ prawdopodobnie chroni tkanki okrężnicy przed uszkodzeniem, w tym rakem okrężnicy i wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy.
Inne możliwe korzyści obejmują:
- obniżyć poziom cholesterolu
- niższe trójglicerydy
- poprawiona wrażliwość na insulinę i metabolizm glukozy
- poprawiona funkcja układu odpornościowego
Co ciekawe, różne oligosacharydy mają tendencję do wytwarzania różnych kwasów krótkołańcuchowych - więcej zbrojenia do jedzenia różnych produktów spożywczych.
Czy są włókna oligosacharydów?
Chociaż oligosacharydy są włóknami w większości zmysłów tego słowa (w szczególności należałyby one do kategorii zarówno rozpuszczalnego włókna, jak i włókna nadającego się do fermentacji), w chwili obecnej nie są one zazwyczaj etykietowane jako błonnik na etykietach żywności w USA. Inulina z korzenia cykorii może być jedynym wyjątkiem.
Gdzie zdobyć więcej oligosacharydów w diecie
Oprócz wymienionych wyżej warzyw i fasoli, dodatki do żywności mogą być również źródłem oligosacharydów - najczęściej występują inulina i oligofruktoza (na przykład wiele smaków Quest Protein Bar zawiera inulinę).
Jednakże, jeśli nie jesz wielu z tych pokarmów, możesz również uzyskać prebiotyczne korzyści z oligosacharydów poprzez uzyskanie bardziej fermentowalnego błonnika w diecie, w tym odpornej skrobi.
Źródła:
Cummings, JH. "Duże jelito w odżywieniu i chorobie" (monografia), grudzień 1996, ISBN 2-930151-02-1
Niness, KR. "Inulina i oligofruktoza: czym one są?". Journal of Nutrition 1999; 129: 1402S-1406S.)
Meyer, Pl Diederick. "Nietestowalne oligosacharydy jako błonnik pokarmowy." J. of AOAC International maj / czerwiec 2004; 87 (3): 718-26